روی خط کتاب آزادی معنوی-122

« فسبح بحمد ربک »، پروردگار خودت راتسبیح و تمحید کن و استغفار نما
که او توبه پذیر است . چه رابطه ای است میان آن مقدمه و این مؤخره ؟ چرا
پس از پیروزی و فتح و پس از اینکه مردم فوج فوج داخل اسلام می شوند ،
تسبیح کن ؟ یعنی مأموریتت پایان یافت تمام شد . ( این آخرین سوره ای
است که بر پیغمبر اکرم نازل شده است ، حتی از آیه : « الیوم اکملت لکم
دینکم »و آیه « یا ایها الرسول بلغ ما انزل الیک من ربک »که درباره
امیرالمؤمنین علی ( ع ) است هم دیرتر نازل شده است ) . تو دیگر
وظیفه ات را انجام داده ای ، پس تسبیح کن . پیغمبر احساس کرد که یعنی
دیگر تمام شد ، بعد از این در فکر خود باش . این بود که آنافانا تسبیج و
استغفار می کرد .
ولی ما بدبختها دلمان حکم همان دیوار قیر اندود را دارد ، هی گناه پست
سر گناه ، هی معصیت پست سر معصیت ، و هیچگونه عکس العملی در روح ما
ایجاد نمی شود . من نمی دانم این فرشته های روح ما کجا و چقدر حبس شده اند ،
چه زنجیرهائی به دست و پای اینها بسته شده است که دل ما تکان نمی خورد ،
نمی لرزد .
اولین منزل عبودیت توبه است . اگر در روح خودتان تکانی دیدید ، اگر
ندامتی دیدید ، اگر احساس پشیمانی دیدید ، اگر گذشته خودتان را سیاه
وتیره دیدید ، اگر احساس کردید راهی که تاکنون می رفته اید خطا بوده است
، سراشیبی بوده است ، و با خود گفتید باید برگردم روبه سربالائی ، رو به
خدا ، شما به اولین منزل عبودیت و عبادت واولین منزل سلوک رسیده اید و
می توانید ازآنجا شروع بکنید و اگر نه ، نه .

123